Λιγότεροι μαθητές…λιγότερο μέλλον;

 

Ένα άρθρο για τη μείωση του αριθμού των μαθητών.

             

    Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια σταθερή μείωση του μαθητικού πληθυσμού φαινόμενο που συνδέεται άμεσα με το πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Στατιστικά στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας τον προηγούμενο μήνα προκαλούν προβληματισμό. Αν ανατρέξουμε στην προηγούμενη δεκαετία θα δούμε σύμφωνα με την ΕΛΣΑΤ ότι οι μαθητές στα Δημοτικά σχολεία μειώθηκαν από 633.291 το 2010 σε περίπου 606.400 το 2021, κατάσταση που αν συνδυαστεί με το απογοητευτικό 40% μείωσης των εγγραφών στην Α’ Δημοτικού μέσα σε διάστημα δεκαπέντε ετών (2010-2025) ακόμη και ένας απλοϊκός συλλογισμός- ο ορίζοντας της επόμενης πενταετίας ίσως μας οδηγήσει και σε ακόμη πιο αρνητικές διαπιστώσεις.

   Το φαινόμενο αυτό αποτελεί αναντίρρητα μια απειλή και μάλιστα μη ορατή από πολλούς. Γιατί όταν για παράδειγμα ξεσπά μια πυρκαγιά, απειλεί εμφανώς τη χλωρίδα, την πανίδα και τις περιουσίες των πολιτών και των κοινωνιών. Την βλέπεις, την ζεις, την αντιλαμβάνεσαι. Τρέχεις να σώσεις και να σωθείς.  Εδώ όμως; Η συγκεκριμένη απειλή δεν είναι ορατή από όλους. Δεν βρίσκονται όλοι στην εκπαίδευση, δεν έχουν όλοι παιδιά σε σχολικές βαθμίδες οπότε τη λαίλαπα που έρχεται δε την συνειδητοποιούν. Δεν συνειδητοποιούν τη μείωση των τμημάτων, τις συγχωνεύσεις και το κλείσιμο σχολικών μονάδων διότι όλο αυτό έως τώρα γίνεται σταδιακά.  Δεν συνειδητοποιούν τις ανισότητες στην πρόσβαση στην εκπαίδευση, σε ποιοτική εκπαίδευση διότι αυτή γίνεται αντιληπτή η κυρίως στις περιοχές μας, επαρχιακές και περιφερειακές κωμοπόλεις. Παράλληλα, η μείωση του μαθητικού πληθυσμού αντανακλά τη γήρανση και την υπογεννητικότητα που πλήττει τη χώρα μας.

  Πρόκειται λοιπόν όχι μόνο για εκπαιδευτικό ζήτημα, αλλά για μια κοινωνική θα έλεγα πρόκληση που αφορά όλους μας. Βασικά ερωτήματα που θα πρέπει να συνεξετάσουμε Πολιτεία και φορείς άμεσα είναι να συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνει η μείωση αυτή των παιδιών στα σχολεία και πώς μπορούμε να στηρίξουμε τις οικογένειες να φέρνουν στον κόσμο περισσότερα παιδιά. Με ποιον τρόπο το εκπαιδευτικό μας σύστημα μπορεί να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και εν τέλει τι είδους πολιτικές χρειάζεται να εφαρμοστούν ώστε να συνεχίσουν οι σχολικές αίθουσες να γεμίζουν με παιδιά. Τα ερωτήματα ζητούν απαντήσεις άμεσα και όχι κάποια στιγμή, στην πράξη και όχι θεωρίες. Διότι αυτό που παρατηρώ, όπως πολλοί άλλοι, το μόνο που κάνουμε είναι να προσαρμοζόμαστε στη μείωση, να βρίσκουμε τρόπους επίλυσης των προβλημάτων στα σχολεία με βάση τη μείωση και αποφεύγουμε κοιτάμε κατάματα το πρόβλημα με προοπτική την επίλυσή του για να παραμείνει η Ελλάδα και κυρίως η επαρχία της ζωντανή και δημιουργική όπως της αξίζει.

Ιωάννα Μαντζώρου.

Πηγές ΕΛΣΤΑΤ, alfavita.gr