Βόλτα στα περιβόλια του ουρανού...
Το μικρό ανηφορικό στενό απέναντι από το σπίτι μας που οδηγούσε στα σκαλάκια της αυλής της κυρα Βαγγελιώς, μύριζε ρόδα και γιασεμί. Κάθε Κυριακή μεσημέρι η μάνα μου με άφηνε να το ανεβώ και εκείνη με περίμενε να με προϋπαντήσει στην πόρτα με τον εγγονό της τον Αντώνη... Ήταν κάτι σαν ιεροτελεστία οι Κυριακές στο σπίτι της. Η γιαγιά του φίλου μου, με την επιβλητική της κορμοστασιά, το μειλίχιο και συγκρατημένο της χαμόγελο, μας έβαζε να φάμε περγαμόντο γλυκό του κουταλιού μέσα από το γυάλινο βάζο και αφού μας έδινε και το νεράκι μας, μας άφηνε δούμε την ελληνική ταινία της εβδομάδας στην ασπρόμαυρη τηλεόραση του σαλονιού... Μάλαμα τα λόγια της κυρα-Βαγγελιώς, γλυκά σαν τη ζάχαρη του γλυκού της, η φωνή της ζεστή και ήρεμη. Μας άφηνε να παίξουμε στο μπαλκόνι του σπιτιού της ώρες ολόκληρες αρκεί να μην τρέχαμε και χτυπούσαμε-ήμασταν δεν ήμασταν πέντε ετών! Από εκεί βλέπαμε τη θάλασσα...μέχρι το σούρουπο...Και όταν ερχόταν η μάνα μου να με πάρει, τη γέμι...
