Βόλτα στα περιβόλια του ουρανού...

    Το μικρό ανηφορικό στενό απέναντι από το σπίτι μας που οδηγούσε στα σκαλάκια της αυλής της κυρα Βαγγελιώς, μύριζε ρόδα και γιασεμί.  Κάθε Κυριακή μεσημέρι η μάνα μου με άφηνε να το ανεβώ και εκείνη με περίμενε να με προϋπαντήσει στην πόρτα με τον εγγονό της τον Αντώνη...

Ήταν κάτι σαν ιεροτελεστία οι Κυριακές στο σπίτι της. Η γιαγιά του φίλου μου, με την επιβλητική της  κορμοστασιά, το μειλίχιο και συγκρατημένο της χαμόγελο, μας έβαζε να φάμε περγαμόντο γλυκό του κουταλιού μέσα από το γυάλινο βάζο και αφού μας έδινε και το νεράκι μας, μας άφηνε δούμε την ελληνική ταινία της εβδομάδας στην ασπρόμαυρη τηλεόραση του σαλονιού...

Μάλαμα τα λόγια της κυρα-Βαγγελιώς, γλυκά σαν τη ζάχαρη του γλυκού της, η φωνή της ζεστή και ήρεμη.  Μας άφηνε να παίξουμε στο μπαλκόνι του σπιτιού της ώρες ολόκληρες αρκεί να μην τρέχαμε και χτυπούσαμε-ήμασταν δεν ήμασταν πέντε ετών! Από εκεί βλέπαμε τη θάλασσα...μέχρι το σούρουπο...Και όταν ερχόταν η μάνα μου να με πάρει, τη γέμιζε λουλούδια και ρίζες μυρωδικών από τις γλάστρες της.

Αυτή η γυναίκα είχε πάντα κάτι θετικό, κάτι καλό να πει. Δεν είχα ακούσει από το στόμα της καμιά βαρυγκωμιά καμιά κακή κουβέντα...θυμάμαι να μαζεύει συχνά πουλάκια ξαποστιασμένα και διψασμένα στο μπαλκόνι της και να μας παρακινεί να τα χαϊδέψουμε και να τα ταΐσουμε να γίνουν καλά και να πετάξουν ξανά...με αυτά πορεύτηκε η κυρα-Βαγγελιώ τη ζωή τούτη... 

Μεγαλώνοντας, έφυγα από τη γειτονιά και δεν την είδα ποτέ ξανά. Για χρόνια πολλά κουβαλούσα την εικόνα της και έλεγα να πάω μια μέρα να την επισκεφθώ...Δεν πήγα ούτε μια φορά...Δεν ξέρω το γιατί, ήθελα ίσως αυτό το κομμάτι της παιδικότητάς μου να το κρατήσω ά-θικτο, μια ανάμνηση από αυτές τις καθαρές που θέλεις να τις έχεις έτσι όπως ήταν, άφθαρτη. Κι όποτε τα πράγματα δυσκόλευαν περιδιάβαινα με το νου μου το σοκάκι της Λιμνιώτικης γειτονιάς και έπαιρνα μια δύναμη μαγική...

Πέρυσι ρώτησα τον Αντώνη της αν είναι καλά...αιωνόβια πια η κυρά Βαγγελιώ, να ταν άραγε αυτή η στάση ζωής που της χάρισε τα εκατό...-Με θυμάται; Τον ρώτησα. -Αν σε θυμάται λέει;; Σε θυμάται και με το παραπάνω!

Χθες έμαθα από τον αγαπημένο μου φίλο Ιωάννη Φαφούτη ότι η κυρα Βαγγελιώ έφυγε από τη ζωή, "πλήρης ημερών"...θεωρώ έτσι όπως του αξίζει κάθε ανθρώπου να φεύγει. Μια αρχόντισσα, μια Λιμνιά κάνει από χθες βόλτα στα περιβόλια του ουρανού!
Ευαγγελία Καταραχιά. Πλήρης ημερών. Πλήρης!